2009-11-23 20:47
❤•❤•❤ Top Secret~ ❤•❤•❤
PART :: ❤ 14
RATE :: NC-18
CAST :: Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya // Yuichi x Tomohisa
AUTHOR :: ploy_StK
.
.
หลังจาก 2 หนุ่มเอาคนรักของตัวเองไปนอนพักแล้วก็ลงมาก่อนจะปรึกษากัน
“งานวันนี้คงล่มวะ พรุ่งนี้ละกัน ของที่ทำแล้วมึงกะกูมาช่วยกันซัด” ยูอิจิพูดด้วยท่าทางเหนื่อยๆ จินพยักหน้า ก่อนจะไปหยิบจานอาหารที่ช่วยกันทำแล้วมากินกัน
“ไอ้ยูดื่มกันเหอะ กูเซ็ง....” จินนั่งเบื่อๆ เมื่อต้องมานั่งกินข้าวกับเพื่อนแทนที่จะนั่งกินกับคนรักเลยชวนดื่ม
“ก็ได้ โห ดูดิมึง โทโมะเปิดกี่ขวดเนี่ย ไม่หมดซักขวด -*-” ยูอิจิพูดบ่นเป็นหมีโคอาล่าถูกตัดต้นยูคาลิปตัส
“เออ เอาที่เหลือแหละมา ไม่ต้องเปลือง” จินพูด ก่อนจะช่วยกันริน
......................
.........
อีกฟาก...
“อื้ม....เมียจ๋า~~” ร่างสวยผิวเข้มพึมพำเบาๆ มือสวยปัดป่ายไปรอบๆกาย
“เมียหายยย ยย~~~” ยามะพีพึมพำออกมาด้วยความเมา ตากลมโตบัดนี้ได้ปรือเพราะฤทธิสุราเรียบร้อย ยามะพีลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซไปทางห้องของคาเมะ ก่อนจะถือวิสาสะเปิดห้องเขาไป...
“เมียจ๋า~~~ หึหึ อยู่นี่เอง~~” ยามะพีเห็นร่างคาเมะนอนบนเตียงลางๆเลยเดินเข้าไปก่อนล้มทับ
“อั๊ก!!” เสียงคาเมะร้องเบาๆ
“อื้ม...” คาเมะค่อยๆหันมามอง คิ้วสวยขมวดนิดๆ
“จิน...” คาเมะเห็นยามะพีเป็นจินเลยคว้ายามะพีมากอด
และเพราะทั้งสองถูกพิษสุราครอบงำอยู่ ทั้งสองร่างบางจูบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
“อื้ม.... จ๊วบ” เสียงจูบของทั้งสองดังขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กของยามะพีเริ่มซุกซนไล้มือเข้าไปสัมผัสผิวสวยของคาเมะใต้เนื้อผ้า
“คิกๆ จินอ่ะ” เสียงหัวเราะใสๆของคาเมะดังขึ้น ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้เสื้อสวยของยามะพีเช่นกัน ทั้งสองเริ่มลูบไล้กันเอง ก่อนจู่ๆ ยามะพีจะล้มลงนอนข้างๆคาเมะขาสวยของยามะพีเกาะเอวคาเมะไว้แน่น พร้อมๆกับมือที่กอดคอไว้เช่นกัน
“คร่อก....ฟี้~~~~~~” ยามะพีกรนออกมาเบาๆ ก่อนทั้งสองจะหลับไปด้วยกัน ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง
……………………….
……………….
ขณะเดียวกัน......
“ไอ้จิน~ กูรักมึงเว้ย!!!” เสียงยูอิจิเมาๆ บอกรักเพื่อนข้างๆ ขณะจินกำลังจะพูดตอบยูอิจิก็พูดต่อ
“แต่กูรักโทโมะมากกว่าเว้ยยยย ย เอิ๊กๆๆๆ” ยูอิจิพูดเองขำเอง
“แต่กูไม่รักมึงเว้ยยยย กูรักคาเม๊~~~” จินสภาพไม่ต่างกัน และด้วยเพราะสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยูอิจิล้มนอนคร่อมจินก่อนจะ...
“โครกกกก~~~!!!! ฟะอะอี้ๆๆๆ [ฟี้] ที่ร้ากกกก ฮิๆๆๆ” ยูอิจิกรนเสียงดังลั่น นอนกอดจิน
.
.
****** เช้าวันที่ 2 ******
“อื้ม....ฮ้าวววว” จินสะลึมสะลือตื่นขึ้นมารู้สึกอะไรหนักๆทับตัวอยู่ เลยลืมตามอง
“ไอ้ยู??” จินยังไม่แน่ใจ แคะขี้ตาแล้วเพ่งอีกที
“อ๊ากกกก ไอ้เหี้ยยู!!! มึงข่มขืนกูเร้ออออ!!!” จินลุกขึ้นถีบยูอิจิตกม้านั่ง ก่อนกอดตัวเอง
“อื้ม....หาวววว หะ??” ยูอิจิยัง งงๆอยู่
“เมื่อคืนมึงทำไรกู??? มึงข่มขืนกูเรอะ!” จินพูดเสียงดัง
“ไอ้เหี้ยยย กูรักเมียกูคนเดียวเว้ย ทำไมกูต้องข่มขืนมึง ถ้ากูข่มขืนมึง กูขอลาตายว่ะ ยึ๋ยย คิดแล้วขนลุก คิดได้นะมึง” ยูอิจิพูดบ่นยาว ก่อนจินจะพูดสวน
“แล้วทำไมมึงนอนกก กูอะ มึงอย่าบอกว่ามึงไม่ได้ตั้งใจ”
“กูจะรู้ไหม กูก็เมากับมึง...ว่าแต่...เห้ยยย โทโมะ??” ยูอิจิเถียง ก่อนจะกุมหัวนึกย้อนเรื่องเมื่อคืน
“ไอ้จิน มึงขึ้นไปดูคาเมะจังดิ๊ ยังอยู่ดีไหม? เดี๋ยวกูไปดูโทโมะ” ว่าแล้วสองหนุ่มลุกขึ้นแล้วพยายามทรงตัวแล้วรีบวิ่งขึ้นไป
“โทโมะ...” เพราะห้องถูกปิดม่านห้องเลยมืด ยูอิจิเรียกเบาๆ ก่อนจะเปิดไฟ... แต่พบห้องว่างเปล่า...
“เฮ้ยยยยยย” เสียงจินดังมาจากอีกห้อง ยูอิจิคิดลึกๆอย่าให้โทโมะเป็นเมียคาเมะนะเห้ยยยย ย
“อ๊ะ เห้ยยยย” เป็นไปตามที่ยูอิจิหวัง ยามะพีไม่ได้ตกเป็นเมียคาเมะ....แต่ว่า
“ไอ้ยู!! มึงจับแยกด่วน!!!” จินพูดสั่ง ชี้ไปที่ยามะพี
“เมียมึงทำไรเมียกูเห้ยยย โอวววว คาเมะ!!!!” จินพูดพลางยกหัวคาเมะขึ้นมาพิงอก
“ไอ้จิน มึงไม่ต้องพูด สภาพเมียกูไม่ต่างกับเมียมึงหรอก ดู เสื้อผ้าเด๊ ผมเผ้าอีก มึงนิ โยนให้เมียกูคนเดียวเดี๋ยวเหอะ!” ยูอิจิพูดเสียงดังซะจนร่างบางทั้งสองตื่น
“โอยยยย...ปวดหัว” ยามะพีพูดเบาๆพร้อมจับหัวแล้วพยุงตัวขึ้นนั่ง
“อื้มม โอะ เวียนหัวจังเลย” คาเมะกุมหัวหันหน้าซบอกแกร่ง
“ไหวไหม??” จินถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน คาเมะส่ายหน้าเบาๆ จินใช้หลังมืออังหน้าผาก ก่อนจะสั่งยูอิจิ
“เอาเมียมึงไปนอนเหอะ เดี๋ยวกูดูแลคาเมะก่อนท่าจะโดนมอมหนัก เป็นไข้อ่อนๆวะ” ยูอิจิพยักหน้าก่อนจะช้อนตัวยามะพีแล้วพาไปอีกห้อง
“คนเก่งนอนนี่ก่อนนะ....เดี๋ยวจินมา” หลังจากยามะพีถูกอุ้มออกไป จินก็จัดหมอนก่อนจะค่อยๆวางคาเมะให้นอนหนุนหมอน แล้วจัดการพูดก่อนจะจูบหน้าผากแล้วเดินไปเอากะละมังใส่น้ำพร้อมผ้าขนหนูมา
“จินเช็ดตัวให้นะคาเมะ” จินพูดขออนุญาต ก่อนจะค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคาเมะ ออกจนหมด
‘เช็ดตัวเว้ยจิน เช็ดตัวๆ อย่าคิดอกุศล....’ จินหลับตาสะกดความคิดของตัวเองในใจ เหงื่อเริ่มผุดเพราะร่างตรงหน้าทำหวั่นไหว ก่อนจะค่อยๆลืมตา แล้วเอาผ้าขนหนูชุบน้ำก่อนจะไล้ตามผิวกายร่างบาง จนเสร็จ ก่อนจะแต่งตัวให้ตามเดิม
“กอดหน่อยสิจิน...” คาเมะช้อนตามองจินอ้อนๆขณะจินติดกระดุมเสื้อ ใบหน้าสวยแดงนิดๆเพราะเป็นไข้ จินเริ่มมือสั่น ก่อนจะหันหลังให้คาเมะแล้วหลับตา
‘คาเมะไม่สบาย คาเมะไม่สบายเว้ยจิน ถนอมเค้าหน่อย รอหายก่อนค่อยจัดการ (???)’
“เดี๋ยวจินมานะเอาผ้าไปเก็บก่อนเดี๋ยวทำข้าวต้มมาให้” จินลุกขึ้นลูบผมสวย ก่อนจะยกกะละมังไปเก็บ พร้อมกับลงไปยังห้องครัว
.
.
“ดีนะเนี่ยยังพอมีของทำข้าวต้ม...” จินพูดเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะเริ่มทำ
“เห้ยยย!! เคร้ง”
“โครม!!!”
“ตุบ! เกร้ง!!”
“ เพร้ง อ๊ะ”
“อ้าก!!! ขลุก”
“ตุบตับ เพร้ง เคร้ง โครม ตู้ม!!!!”
.
.
“แฮ่กๆ” จินหลับมาในสภาพไม่ค่อยดีนัก เดินถือชามข้าวต้มหน้าตาแปลกๆมาให้คาเมะถึงเตียง
“อะ...เอ่อ..จิน” คาเมะตะกุกตะกัก มองภาพข้าวต้มตรงหน้าคิดในใจ
‘กุกินแล้วจะเป็นอะไรไหมเนี่ย....’
“แหะๆ” จินเกาท้ายทอยแก้เขิน เพราะสภาพไม่ค่อยดีนัก ก่อนคาเมะจะตัดสินใจค่อยๆเอื้มมือเล็กหยิบช้อนแล้วค่อยๆตักข้าวต้มขึ้นลองทาน
“........” คำแรกถูกส่งเข้าปาก..คาเมะค้างไว้อย่างนั้นก่อนจะค่อยๆเคี้ยว
‘มันก็ไม่ได้แย่อะไรมากมาย แต่เพียงมันเป็นรสชาติเฉพาะตัว....’
“เป็นไงบ้าง??” จินที่นั่งข้างๆเตียงจ้องคาเมะเขม็ง ก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“อื้ม ก็โอเค กินได้ แต่ไม่รู้กินหมดแล้วจะเป็นไรเปล่า...” คำแรงทำเอาจินยิ้มกว้าง ก่อนจะหุบยิ้มเพราะเจอคำหลัง
“เอาน่า ยังไงข้าวต้มของจินก็มีเอกลักษณ์ดี เดี๋ยวจะกินให้หมดเลยคอยดู” คาเมะพูดปลอบ ก่อนจะก้มหอมแก้มจินเป็นรางวัล
** 15 นาทีผ่านไป **
“อิ่มแล้ว!” คาเมะบอกจิน ก่อนจินจะส่งแก้วน้ำและยาลดไข้ให้
“ไม่ชอบกินยาเม็ดเลยจริงจริ๊ง~” คาเมะมองยาในมือจินก่อนจะทำหน้าแหยๆ
ก่อนจะเงยหน้ามองจินตาแป๋วก่อนจะกระพริบปริบๆ
“นะจิน ไม่กินนะ” ว่าแล้วก็สะกิดอ้อนๆ
“แล้วจะหายไหม??” จินพูดจบคาเมะก็ทำหน้างอ ก่อนจะพูด
“ก็ไม่ชอบอะ!!” คาเมะพูดน้ำเสียงเอาแต่ใจ ก่อนจินจะถอนหายใจ แล้ว%E
PART :: ❤ 14
RATE :: NC-18
CAST :: Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya // Yuichi x Tomohisa
AUTHOR :: ploy_StK
.
.
หลังจาก 2 หนุ่มเอาคนรักของตัวเองไปนอนพักแล้วก็ลงมาก่อนจะปรึกษากัน
“งานวันนี้คงล่มวะ พรุ่งนี้ละกัน ของที่ทำแล้วมึงกะกูมาช่วยกันซัด” ยูอิจิพูดด้วยท่าทางเหนื่อยๆ จินพยักหน้า ก่อนจะไปหยิบจานอาหารที่ช่วยกันทำแล้วมากินกัน
“ไอ้ยูดื่มกันเหอะ กูเซ็ง....” จินนั่งเบื่อๆ เมื่อต้องมานั่งกินข้าวกับเพื่อนแทนที่จะนั่งกินกับคนรักเลยชวนดื่ม
“ก็ได้ โห ดูดิมึง โทโมะเปิดกี่ขวดเนี่ย ไม่หมดซักขวด -*-” ยูอิจิพูดบ่นเป็นหมีโคอาล่าถูกตัดต้นยูคาลิปตัส
“เออ เอาที่เหลือแหละมา ไม่ต้องเปลือง” จินพูด ก่อนจะช่วยกันริน
......................
.........
อีกฟาก...
“อื้ม....เมียจ๋า~~” ร่างสวยผิวเข้มพึมพำเบาๆ มือสวยปัดป่ายไปรอบๆกาย
“เมียหายยย ยย~~~” ยามะพีพึมพำออกมาด้วยความเมา ตากลมโตบัดนี้ได้ปรือเพราะฤทธิสุราเรียบร้อย ยามะพีลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซไปทางห้องของคาเมะ ก่อนจะถือวิสาสะเปิดห้องเขาไป...
“เมียจ๋า~~~ หึหึ อยู่นี่เอง~~” ยามะพีเห็นร่างคาเมะนอนบนเตียงลางๆเลยเดินเข้าไปก่อนล้มทับ
“อั๊ก!!” เสียงคาเมะร้องเบาๆ
“อื้ม...” คาเมะค่อยๆหันมามอง คิ้วสวยขมวดนิดๆ
“จิน...” คาเมะเห็นยามะพีเป็นจินเลยคว้ายามะพีมากอด
และเพราะทั้งสองถูกพิษสุราครอบงำอยู่ ทั้งสองร่างบางจูบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
“อื้ม.... จ๊วบ” เสียงจูบของทั้งสองดังขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กของยามะพีเริ่มซุกซนไล้มือเข้าไปสัมผัสผิวสวยของคาเมะใต้เนื้อผ้า
“คิกๆ จินอ่ะ” เสียงหัวเราะใสๆของคาเมะดังขึ้น ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้เสื้อสวยของยามะพีเช่นกัน ทั้งสองเริ่มลูบไล้กันเอง ก่อนจู่ๆ ยามะพีจะล้มลงนอนข้างๆคาเมะขาสวยของยามะพีเกาะเอวคาเมะไว้แน่น พร้อมๆกับมือที่กอดคอไว้เช่นกัน
“คร่อก....ฟี้~~~~~~” ยามะพีกรนออกมาเบาๆ ก่อนทั้งสองจะหลับไปด้วยกัน ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง
……………………….
……………….
ขณะเดียวกัน......
“ไอ้จิน~ กูรักมึงเว้ย!!!” เสียงยูอิจิเมาๆ บอกรักเพื่อนข้างๆ ขณะจินกำลังจะพูดตอบยูอิจิก็พูดต่อ
“แต่กูรักโทโมะมากกว่าเว้ยยยย ย เอิ๊กๆๆๆ” ยูอิจิพูดเองขำเอง
“แต่กูไม่รักมึงเว้ยยยย กูรักคาเม๊~~~” จินสภาพไม่ต่างกัน และด้วยเพราะสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยูอิจิล้มนอนคร่อมจินก่อนจะ...
“โครกกกก~~~!!!! ฟะอะอี้ๆๆๆ [ฟี้] ที่ร้ากกกก ฮิๆๆๆ” ยูอิจิกรนเสียงดังลั่น นอนกอดจิน
.
.
****** เช้าวันที่ 2 ******
“อื้ม....ฮ้าวววว” จินสะลึมสะลือตื่นขึ้นมารู้สึกอะไรหนักๆทับตัวอยู่ เลยลืมตามอง
“ไอ้ยู??” จินยังไม่แน่ใจ แคะขี้ตาแล้วเพ่งอีกที
“อ๊ากกกก ไอ้เหี้ยยู!!! มึงข่มขืนกูเร้ออออ!!!” จินลุกขึ้นถีบยูอิจิตกม้านั่ง ก่อนกอดตัวเอง
“อื้ม....หาวววว หะ??” ยูอิจิยัง งงๆอยู่
“เมื่อคืนมึงทำไรกู??? มึงข่มขืนกูเรอะ!” จินพูดเสียงดัง
“ไอ้เหี้ยยย กูรักเมียกูคนเดียวเว้ย ทำไมกูต้องข่มขืนมึง ถ้ากูข่มขืนมึง กูขอลาตายว่ะ ยึ๋ยย คิดแล้วขนลุก คิดได้นะมึง” ยูอิจิพูดบ่นยาว ก่อนจินจะพูดสวน
“แล้วทำไมมึงนอนกก กูอะ มึงอย่าบอกว่ามึงไม่ได้ตั้งใจ”
“กูจะรู้ไหม กูก็เมากับมึง...ว่าแต่...เห้ยยย โทโมะ??” ยูอิจิเถียง ก่อนจะกุมหัวนึกย้อนเรื่องเมื่อคืน
“ไอ้จิน มึงขึ้นไปดูคาเมะจังดิ๊ ยังอยู่ดีไหม? เดี๋ยวกูไปดูโทโมะ” ว่าแล้วสองหนุ่มลุกขึ้นแล้วพยายามทรงตัวแล้วรีบวิ่งขึ้นไป
“โทโมะ...” เพราะห้องถูกปิดม่านห้องเลยมืด ยูอิจิเรียกเบาๆ ก่อนจะเปิดไฟ... แต่พบห้องว่างเปล่า...
“เฮ้ยยยยยย” เสียงจินดังมาจากอีกห้อง ยูอิจิคิดลึกๆอย่าให้โทโมะเป็นเมียคาเมะนะเห้ยยยย ย
“อ๊ะ เห้ยยยย” เป็นไปตามที่ยูอิจิหวัง ยามะพีไม่ได้ตกเป็นเมียคาเมะ....แต่ว่า
“ไอ้ยู!! มึงจับแยกด่วน!!!” จินพูดสั่ง ชี้ไปที่ยามะพี
“เมียมึงทำไรเมียกูเห้ยยย โอวววว คาเมะ!!!!” จินพูดพลางยกหัวคาเมะขึ้นมาพิงอก
“ไอ้จิน มึงไม่ต้องพูด สภาพเมียกูไม่ต่างกับเมียมึงหรอก ดู เสื้อผ้าเด๊ ผมเผ้าอีก มึงนิ โยนให้เมียกูคนเดียวเดี๋ยวเหอะ!” ยูอิจิพูดเสียงดังซะจนร่างบางทั้งสองตื่น
“โอยยยย...ปวดหัว” ยามะพีพูดเบาๆพร้อมจับหัวแล้วพยุงตัวขึ้นนั่ง
“อื้มม โอะ เวียนหัวจังเลย” คาเมะกุมหัวหันหน้าซบอกแกร่ง
“ไหวไหม??” จินถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน คาเมะส่ายหน้าเบาๆ จินใช้หลังมืออังหน้าผาก ก่อนจะสั่งยูอิจิ
“เอาเมียมึงไปนอนเหอะ เดี๋ยวกูดูแลคาเมะก่อนท่าจะโดนมอมหนัก เป็นไข้อ่อนๆวะ” ยูอิจิพยักหน้าก่อนจะช้อนตัวยามะพีแล้วพาไปอีกห้อง
“คนเก่งนอนนี่ก่อนนะ....เดี๋ยวจินมา” หลังจากยามะพีถูกอุ้มออกไป จินก็จัดหมอนก่อนจะค่อยๆวางคาเมะให้นอนหนุนหมอน แล้วจัดการพูดก่อนจะจูบหน้าผากแล้วเดินไปเอากะละมังใส่น้ำพร้อมผ้าขนหนูมา
“จินเช็ดตัวให้นะคาเมะ” จินพูดขออนุญาต ก่อนจะค่อยๆปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคาเมะ ออกจนหมด
‘เช็ดตัวเว้ยจิน เช็ดตัวๆ อย่าคิดอกุศล....’ จินหลับตาสะกดความคิดของตัวเองในใจ เหงื่อเริ่มผุดเพราะร่างตรงหน้าทำหวั่นไหว ก่อนจะค่อยๆลืมตา แล้วเอาผ้าขนหนูชุบน้ำก่อนจะไล้ตามผิวกายร่างบาง จนเสร็จ ก่อนจะแต่งตัวให้ตามเดิม
“กอดหน่อยสิจิน...” คาเมะช้อนตามองจินอ้อนๆขณะจินติดกระดุมเสื้อ ใบหน้าสวยแดงนิดๆเพราะเป็นไข้ จินเริ่มมือสั่น ก่อนจะหันหลังให้คาเมะแล้วหลับตา
‘คาเมะไม่สบาย คาเมะไม่สบายเว้ยจิน ถนอมเค้าหน่อย รอหายก่อนค่อยจัดการ (???)’
“เดี๋ยวจินมานะเอาผ้าไปเก็บก่อนเดี๋ยวทำข้าวต้มมาให้” จินลุกขึ้นลูบผมสวย ก่อนจะยกกะละมังไปเก็บ พร้อมกับลงไปยังห้องครัว
.
.
“ดีนะเนี่ยยังพอมีของทำข้าวต้ม...” จินพูดเบาๆกับตัวเอง ก่อนจะเริ่มทำ
“เห้ยยย!! เคร้ง”
“โครม!!!”
“ตุบ! เกร้ง!!”
“ เพร้ง อ๊ะ”
“อ้าก!!! ขลุก”
“ตุบตับ เพร้ง เคร้ง โครม ตู้ม!!!!”
.
.
“แฮ่กๆ” จินหลับมาในสภาพไม่ค่อยดีนัก เดินถือชามข้าวต้มหน้าตาแปลกๆมาให้คาเมะถึงเตียง
“อะ...เอ่อ..จิน” คาเมะตะกุกตะกัก มองภาพข้าวต้มตรงหน้าคิดในใจ
‘กุกินแล้วจะเป็นอะไรไหมเนี่ย....’
“แหะๆ” จินเกาท้ายทอยแก้เขิน เพราะสภาพไม่ค่อยดีนัก ก่อนคาเมะจะตัดสินใจค่อยๆเอื้มมือเล็กหยิบช้อนแล้วค่อยๆตักข้าวต้มขึ้นลองทาน
“........” คำแรกถูกส่งเข้าปาก..คาเมะค้างไว้อย่างนั้นก่อนจะค่อยๆเคี้ยว
‘มันก็ไม่ได้แย่อะไรมากมาย แต่เพียงมันเป็นรสชาติเฉพาะตัว....’
“เป็นไงบ้าง??” จินที่นั่งข้างๆเตียงจ้องคาเมะเขม็ง ก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“อื้ม ก็โอเค กินได้ แต่ไม่รู้กินหมดแล้วจะเป็นไรเปล่า...” คำแรงทำเอาจินยิ้มกว้าง ก่อนจะหุบยิ้มเพราะเจอคำหลัง
“เอาน่า ยังไงข้าวต้มของจินก็มีเอกลักษณ์ดี เดี๋ยวจะกินให้หมดเลยคอยดู” คาเมะพูดปลอบ ก่อนจะก้มหอมแก้มจินเป็นรางวัล
** 15 นาทีผ่านไป **
“อิ่มแล้ว!” คาเมะบอกจิน ก่อนจินจะส่งแก้วน้ำและยาลดไข้ให้
“ไม่ชอบกินยาเม็ดเลยจริงจริ๊ง~” คาเมะมองยาในมือจินก่อนจะทำหน้าแหยๆ
ก่อนจะเงยหน้ามองจินตาแป๋วก่อนจะกระพริบปริบๆ
“นะจิน ไม่กินนะ” ว่าแล้วก็สะกิดอ้อนๆ
“แล้วจะหายไหม??” จินพูดจบคาเมะก็ทำหน้างอ ก่อนจะพูด
“ก็ไม่ชอบอะ!!” คาเมะพูดน้ำเสียงเอาแต่ใจ ก่อนจินจะถอนหายใจ แล้ว%E
- ความคิดเห็น:をする・見る
- Comments(0)
- trackback:をする・見る
- Trackbacks(0)
- カテゴリー
- ❤ Fic :: Top Secret~
♡ NEW COMMENT